De Molendriegang in Stompwijk maakt deel uit van een bijzonder waterstaatkundig systeem dat teruggaat tot de 17e eeuw. Oorspronkelijk stonden hier niet drie, maar zeven molens die samen de omliggende polders droog hielden. Deze molens waren nodig om het lage, natte veengebied stap voor stap te bemalen en geschikt te maken voor landbouw. Door hun ligging in verschillende groepen ontstond een verfijnd systeem van waterbeheer, waarbij het water telkens naar een hoger peil werd opgevoerd.
Van die zeven molens is uiteindelijk alleen de noordelijke driegang bewaard gebleven, bestaande uit de onder-, midden- en bovenmolen. Deze drie molens werkten samen tot in de 20e eeuw en bleven tot 1951 in bedrijf, waarna moderne gemalen hun taak overnamen. Tegenwoordig vormen ze een zeldzaam en goed bewaard ensemble, waarin nog altijd zichtbaar is hoe de verschillende molens elkaar vroeger in een keten van wateropvoer versterkten.